Izba Architektów Rzeczypospolitej Polskiej
Stowarzyszenie Architektów Polskich
Jacek Piotr SyropolskiZbigniew Czesław ZawistowskiTeresa Żywicka-ZimnickaMarian LewandowskiApolinary Jan GałeckiMarek Eugeniusz AdamskiAndrzej Tomasz WolffJan KozubStanisław Michał JankowskiZygmunt DmowskiJarosław GilWojciech KowalczykJózef GierczakJanusz Przemysław LisekWacław Jerzy HryniewiczMarian LitewkaZenon Marian RemiAdam SalamonStefan DerkowskiJan IdzikowskiZbigniew Kazimierz SzydłowskiZdzisław Bolesław ĆwiklińskiJerzy Maria UllmanTadeusz NowakowskiArnold MajorekStefan Władysław KrasińskiAleksander MakagonMichał KumunieckiStefan Janusz MüllerJan TetzlaffAnna PankiewiczStanisław Ludwik KramarczykFranciszek Krzywda-PolkowskiAndrzej JaroszewskiWojciech Aleksander WolnyTomasz MachLeopold ChyczewskiTadeusz Aleksander MycekLongin RzewuskiAgnieszka Anna LatourFeliks HertzBolesław Mieczysław KsiążekLeon ŚwiętockiJan (John) SchreiberTadeusz Adam Górski
In memoriam - Pamięci Architektów Polskich
Krzysztof Borowski

arch. Krzysztof Borowski

* 29.08.1931, Tomaszów Mazowiecki

† 06.07.2013, Vancouver (Kanada)

Krzysztof Borowski - architekt, artysta malarz.
Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1955).

Stypendysta fundacji Forda (1956), laureat Nagrody Miasta Rzymu.

Uczestnik Powstania Warszawskiego.

Pochowany na cmentarzu Mountain View w Vancouver, Kanada (11.07.2013).

 

****************************************************************************************
WSPOMNIENIE

KRZYSZTOF BOROWSKI

– architekt i malarz – ur. 29 sierpnia 1931 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Brał udział w powstaniu warszawskim i wywożony do Niemiec uciekł z transportu. Ukończył liceum Rejtana w roku 1950.
Poznałam Go jeszcze jako ucznia. Był przystojny i dziewczyny się za Nim oglądały, szczególnie z „mojej” Żmichowskiej. Spotykaliśmy się na zabawach. Jako jeden z najlepszych kandydatów wstąpił na architekturę w Politechnice Warszawskiej (ukończył ją w roku 1955). Interesował się muzyką. Uczestniczył z kolegami w nieformalnych spotkaniach, na których słuchano muzyki nowoczesnej i jazzu. Szybko utworzyła się grupa młodzieży, która kochała jazz. Słuchaliśmy i tańczyliśmy. Ktoś nazwał tę grupę Jazz Klubem. Nie było to dobrze widziane w czasach stalinowskich. W roku 1956 otrzymał stypendium Forda na wyjazd do Londynu, gdzie pracował w biurze architekta miejskiego.
Tam poznał przyszłą żonę o imieniu Dympna i pobrali się w roku 1957. Wyjechali w podróż poślubną do Rzymu. Tam wygrał konkurs na projekt akademika dla kleryków i „miesiąc miodowy” przedłużył się do roku. Po pewnym czasie dostał za swój projekt Nagrodę Miasta Rzymu.
Po powrocie do Anglii kontynuował pracę. Urodziły się dzieci: Guy - inżynier lotniczy, Anna - lekarka i Greg - architekt. Po pewnym czasie został znowu wezwany do Rzymu. Pracownicy muzeum na Lateranie zauważyli, że sufity niebezpiecznie się wyginają i papież Jan XXIII polecił usunąć eksponaty do ogrodów watykańskich. Później Paweł VI zdecydował dobudować część nowoczesną do Muzeum Watykańskiego i to zadanie powierzono Krzysztofowi. Chwalił się, że poza odpuszczeniem grzechów ma wolny wstęp do wszystkich pomieszczeń watykańskich.
W roku 1974 otworzył własną pracownię. Później zdecydował się opuścić Anglię i osiadł w Vancouver (Kanada), jednym z najpiękniejszych miast świata. Mieszkał tam z rodziną od roku 1976 do końca życia. Dużo podróżował, w zimie jeździł na nartach. Dalej pracował jako architekt, ale coraz bardziej wciągało Go malarstwo. Malował głównie krajobrazy, zarówno z Vancouver i okolic, jak i z podróży (Francja, Włochy). Miał wiele wystaw swojego malarstwa i sprzedał dużo obrazów. Krzysztof i Dympna, dobrze już mówiąca po polsku, często odwiedzali nasz kraj. Mieszkali wtedy u rodziców Krzysztofa, a później u nas. Spotykali się wtedy z jego kolegami z dawnych lat. Potem przyszła choroba – demencja. Złamał biodro i nie mógł chodzić. Od 2009 roku mieszkał w domu opieki, lecz co tydzień wracał do domu pod opiekę rodziny.
Zmarł w Vancouver 6 lipca 2013 roku i został pochowany na miejscowym cmentarzu. Pozostawił żonę, córkę, synów, synowe i czworo wnuków. Również wielu przyjaciół i kolegów.
Bardzo nam Go brakuje.

Hanka Stande-Zelazko

 

Źródła:

Udostępnij na:
Biogram dodano: 12.07.2013 | Aktualizacja: 15.09.2021, 23:03:10 | Wyświetleń od 01.01.2018 r.: 1013